navbar

hedef etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hedef etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

İHTİYARLIK KAÇ YAŞINDA BAŞLAR ?


Kristof Kolomb Ame rika'yı keşfe çıktığı ilk yolculuğunda 50 yaşını çoktan aşmış durumdaydı...

Pasteur kuduz aşısını bulduğunda 60 yaşındaydı...

Mimar Sinan,Süleymaniye camisini bitirdiğinde 70 yaşını geçmişti.
Selimiye camisini tamamladığında ise 86 olmuştu.

Galileo,ayın günlük ve aylık çizimlerini yaparken 73 yaşındaydı...

Charlie Chaplin,76 yaşında film yönetmenliği yaparak hala işinin başındaydı...

Goethe,en büyük eseri Faust'u ölümünden bir yıl önce,
yani 82 yaşında bitirmişti.83'dü...

Gençlik hayatın belli bir çağı ile ilgili değildir.
İnsan,kendine olan güveni derecesinde genç,
Şüphesi derecesinde yaşlıdır.

Cesareti derecesinde genç,korkuları derecesinde yaşlıdır.
Ümitleri derecesinde genç,ümitsizliği derecesinde yaşlıdır.

Hiç kimse fazla yaşamış olmakla ihtiyarlamaz.
İnsanları ihtiyarlatan ideallerinin gömülmesi,hedeflerinin olmamasıdır.

Seneler cildi buruşturabilir.
Fakat heyecanların,ideallerin teslim edilmesi adeta ruhu buruşturur.

İnsanlar yaşadıkça yaşlandıklarını sanırlar, halbuki hedeflerine götüren yolu yürümedikçe yaşlanırlar.

İnsan ihtiyar olmaya karar verdiği gün ihtiyardır.
Güzelliği görme yeteneğini kaybetmeyen asla yaşlanmaz.

Kader

Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.

Güneş onu yakıp kavurur.
O da Tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye.
"Ol" der Tanrı. Güneş oluverir.

Fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz.
Bulut olmak ister. "Ol" der Tanrı. Bulut olur.

Rüzgar alır götürür bulutu, rüzgarın oyuncağı olur.
Rüzgar olmak ister bu kez. Ona da "Ol" der Tanrı.
Rüzgar her yere egemen olur, fırtına ol ur, kasırga olur.
Herşey karşısında eğilir.
Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar.

Ordan esen burdan eser, kaya banamısın demez!
Bildiniz, Tanrı kaya olmasına da izin verir.
Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı....

Sırtında bir acı ile uyanır....
Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır. ..

"Amor Fati - Nietzsche "
(Kaderini sev)
Herkes başasının kaderine özenebilir, ama belki en iyisi kendi kaderidir.
:)

Gerçekleşebilecek plan yapın

Bir gün fareler bir araya gelirler ve başlarına musallat olan bir kediden kurtulma planları yaparlar. Pek çok fikir öne sürülür. Hiç biri kabul görmez.

En sonunda genç bir fare kedinin boynuna bir çan asmayı önerir. Böylece kedi kendilerine yaklaşırken, farkına varacak ve kaçabileceklerdir.

Bu öneri fareler tarafından alkışlarla onaylanır.

Bu arada, bir köşede sessizce onları dinlemekte olan yaşlı bir fare ayağa kalkar ve bu önerinin çok zekice olduğunu, başarılı olacağından hiç kuşkusu olmadığını belirtir.

" Fakat " der. " Kafamı bir soru kurcalıyor. Aramızdan kim kedinin boynuna çan asacak ? "

İYİ BİR PLAN YAPMAK AYRI, O PLANI GERÇEKLEŞTİRMEK AYRIDIR.

Hedefinizle ilgili plan yaparken gerçekleşmesi mümkün olanı yaparsanız, hedefinize kendinizin de inanması daha kolay olur.
:)

Direnç, Değişmek, Eylem

Email ile gelen bir yazıyı aktarıyorum. Güzel bir yazı, kaynagını ileten olursa link vermek isterim.
 
Oncelikle "direnc" dedigimiz duygunun sadece psikolojik olmadigini bilmeliyiz.

Direnc; beynin Amigdala denilen bolgesinin alarma gecmesiyle olusan bir duygudur. Amigdala bolgesi Kac/Savas tepkisinden sorumludur ve hayati bir tehlike hissettiginde alarma gecip, Cortex'i yani entellektuel ve mantikli zihni devre disi birakir ve kontrolu eline alir. Zira hayati bir tehlike karsisinda vucudun ani tepkiler vererek bu durumdan kurtulmasi gerekir, boyle bir durumda ise "dusunme" eylemine izin verilecek zaman yoktur bu nedenle ani tepki mekanizmasi dusunme fonksiyonunu devre disi birakip butun gorevi ustune alir. Isin ilginc yani sudur ki, uzun sure yaptigimiz bir aliskanligi birakmak istedigimizde, ya da yeni bir davranis gelistirmek istedigimizde de, Amigdala bolgesi alarma gecmektedir. Zira bu da hayati bir tehlike sayilmaktadir, uzun sure yapilan bir eylemin birakilmasi demek, olusan karakter yapisindan bir bolumun olmesi demektir. Ve yeni bir davranista bulunmak demek bilinmezlik icerdiginden bu da gerilim yaratip amigdalayi harekete gecirir.

Orneklerle devam edersek: Mesela gunde 1 saat spor yapmaya karar verdim , diyelim ve daha once bu kadar uzun sureli spor yapmamisim farzedelim. Amigdala alarma gececek ve vucudumu gerecektir.Sıkıntı basacak, 1 saat gozumde buyuyecek, miskinlik cokecek ve en sonunda da yapmaktan vazgececegim ve daha sonrada bundan pismanlik duyup "Niye bir turlu yapamiyorum?" diye vicdan azabi duyacagim. Tekrar yapmak icin kendimi zorlayip bir kac gun yaptiktan sonra yine ayni dongunun devreye girmesiyle eylemi birakacagim. Bu surec tanidik geldi mi? Bu ornegi, yapmakta ya da baslamakta zorlandiginiz herhangi bir konu icin ele alabilirsiniz. Simdi bu alarm zilini nasil asabilecegimizi inceleyelim. Kendinize şunu sordugunuzda alacaginiz cevap amigdalanin harekete gecmesini engelleyen eylem suresini belirtir. Yukaridaki ornek icin sorulacak soru sudur: "Her gun mutlaka spor yapabilecegim ve bundan hic sıkılmayacagim sure nedir?" Benim bu soruya verdigim cevap "3 dakikaydi" Evet tam 3 dakika :) Her ne kadar komik gozukse de hergun 3 dakika spor yapmaya basladim,

1 hafta sonra sunu sordum "Bu sureyi 5 dakikaya cikarsam beni sıkar mi?" Verdigim cevap "Hayir" di ve boylece sure 5 dakikaya cikti. 1 Hafta sonra ise sure 30 dakikaya cikti. Yani 3. haftada ciddi bir artis gerceklesti. Simdi bu surecte neler oluyor inceleyelim.

Oncelikle benim icin hergun 3 dakika spor yapmak cok kolay ve amigdala alarma gecmedigi icin hic bir gerilim yok. Mantikli zihin buna "sacma, komik, ne ise yarar ki" dese bile 0.1'in 0'dan buyuk oldugunu her zaman hatirlayalim. 1 hafta boyunca 3 dakikalik spor eylemi, beyinde yeni noron baglantilari olusturuyor ve yeni bir aliskanlik hic zorlanmadan ve irade gerektirmeden gerceklesmeye basliyor. Daha sonra 2. hafta yine alarmin calmasini engelleyecek sekilde cok kucuk bir artis yapip yapamayacagimi soruyorum ve boylece rahatlikla 5 dakikaya cikartiyorum. O hafta icinde noron baglantilari daha da kuvvetleniyor. 3. hafta ise bir sicrama gerceklesiyor cunku ben artik spor yapabildigimi biliyorum ve beynimde boyle bir aliskanlik gelismis durumda. Bu mutlaka 3.haftada gerceklesecek diye bir kural yok ama onemli olan bu degil. Buradaki puf nokta: Eylem adimi o kadar kucuk olmali ki basarisizlik imkansiz olsun.

Yine bir ornek verelim: Diyelim ki masamin ustu darmadagin ve ben temizlemek istiyorum ama uzun surecek gibi gozukuyor ve bu beni geriyor ve amigdalayi harekete geciriyor. Soyle sorun: "Masamin ustunu temizlemek icin atabilecegim en kucuk adim nedir?" Mesela Cevap: "Bir tane kagidi alip yerine koymak." Ve sadece bunu yapin. Bu eylemi asla kucumsemeyin. Bu eylemin kartopunu yuvarladigini ve bir sure sonra ciga donusecegini farkedin. Bu sekilde para biriktirmekten tutunda, sigarayi birakmaya kadar bir cok yapamadiginiz eylemi Amigdalayi alarma gecirmeden yapabilirsiniz.

Ornek olarak: Gunde 20 tane sigara iciyorsunuz diyelim. 20. sigaranizdan 1 nefes az alarak 3 gun boyle devam edin. 3 gun sonra

20. sigaranizdan 2 nefes az alarak devam edin, sonra 3 nefes ve noron baglantilari guclendiginde sigarayi tek tek azaltabildiginizi farkedebilirsiniz. Tek nefes eksik alinca ne olacak ki diye dusunmeyin. Unutmayin buradaki puf noktamiz, asla basarisizliga ugramayacaginiz cok kucuk bir eylemde bulunmak ve 1 nefes eksik almayi cok rahatlikla yapabilirsiniz ve bu eylem beyninizde yeni noron baglantilari olusturur ve o esnada hic bir gerilimde hissetmezsiniz.

Degismek istiyorum deyip degisemediginiz konulari bu sekilde asmayi deneyin. Mucizelere tanik olacaksiniz.

Çekim yasası mı yoksa hedef belirleme mi?

Son yıllarda bir çekim yasası diye birşey çıktı.
Ama bence bu aslında bu yıllardır zaten işyerlerinde (olması gereken) yönetim ve iş kariyer eğitimlerinde verilen hedef belirleme sistemi nin daha ticari ve süslenmiş hali gibi geliyor bana.
Çekim yasasında da elde etmek istediğiniz şeyi (hedef) düşünüyorsunuz hedef belirlemede de hedefi düşünüyorsunuz.
Sonuçta hedefe veya çekim yasası tabiriyle hayalinize konsantre olunca size geliyor deniyor.
Aslında gelen bişey yok siz hedef belirleyince nasıl ulaşabileceğinize konsantre oluyorsunuz ve siz hedefe veya başarıya ya da hayaliniz neyse ona ulaşıyorsunuz.
:)

Kurbağa yarışı


Bir zamanlar biryerlerde kurbağa yarışı düzenlenmiş.

Hedef, çok yüksek bir kulenin tepesine çıkmakmış. Bir sürü kurbağa da arkadaşlarını seyretmek için toplanmışlar ve yarış başlamış. Gerçekte seyirciler arasında hiçbiri yarışmacıların kulenin tepesine çıkabileceğine inanmıyormuş.

Sadece şöyle söyleniyorlarmış:

“Boşuna uğraşıyorlar. Zavallılar! Hiçbir zaman başaramayacaklar!”

Yarışmaya başlayan kurbağalar kulenin tepesine ulaşamayınca teker teker yarışı bırakmaya başlamışlar. Fakat içlerinden sadece bir tanesi inatla ve yılmadan kuleye tırmanmaya çalışıyormuş.

Seyirciler bağırıyorlarmış:

“…yazık bunlara, boşuna uğraşmasalar bari! Hiçbir zaman başaramayacaklar!..”

Sonunda, bir tanesi hariç, diğer kurbağaların hepsinin ümitleri kırılmış, yenilgiyi kabul etmişler ve yarışı bırakmışlar.
Ama kalan son kurbağa büyük bir gayret ile devam ederek kulenin tepesine çıkmayı başarmış. Diğerleri hayret içinde bu işi nasıl başardığını öğrenmek istemişler. Bir kurbağa ona yaklaşmış ve sormuş;
“Bu işi nasıl başardın yarışı nasıl tamamladın?”

Kurbağa bakınca, farkına varmışlar ki… Kuleye çıkan kurbağa sağırmış!

...SİZ SİZ OLUN NEGATİF DUYGULAR TAŞIMA ALIŞKANLIĞI OLAN İNSANLARI DİNLEMEYİN...


Beyninize köpekbalığı atın :))


Japonlar taze balığı hep çok sevmişlerdir. Fakat japonya sahillerinde bol balık bulmak mümkün olmamaktadır. Balıkçılar, Japon nüfusu doyurabilmek için daha büyük tekneler yaptırıp daha uzaklara açılabilmişlerdir.

Balık için uzaklara gidildikçe, geri dönmesi de daha çok vakit alır olmuştur. Dönüş bir-iki günden daha uzarsa, tutulan balıkların da tazeliği kaybolmaktadır. Japonlar tazeliği kaybolmuş balığın lezzetini sevmemişlerdir.

Bu problemi çözebilmek için balıkçılar teknelerine soğuk hava depoları kurdurmuşlardır. Böylece istedikleri kadar uzağa gidip, tuttuklarını da soğuk hava deposunda dondurulmuş olarak saklayabileceklerdi. Ancak Japon halkı taze ile donmuş balık lezzet farkını hissedebiliyor ve donmuş olanlara fazla para ödemek istemiyorlardı. Balıkçılar bu defa teknelerine balık akvaryumları yaptırdılar. Balıklar içeride biraz fazla sıkışacaklardı, hatta, birbirlerine çarpa çarpa birazda aptallaşacaklardı, ama yine de canlı kalabileceklerdi. Japon halkı canlı olmasına rağmen bu balıkların da lezzet farkını anlayabiliyorlardı. Hareketsiz, uyuşmuş vaziyette günlerce yol gelen balığın, canlı, diri hareketli taze balığa göre lezzeti yine de etkilenmişti.

Balıkçılar nasıl olacakta Japonya'ya taze lezzetli balığı getirebileceklerdi ?

Siz olsaydınız ne yapardınız ?

Hedeflerinize ulaşır ulaşmaz, mesela mükemmel bir eş buldunuz veya çok başarılı bir firmaya girdiniz, borçları ödediniz v.s. Heyecanınız kaybolmaya başlamaz mı?

Aşırı çalışmanız gerekmiyorsa rahatlamaz mısınız?

Lotoda büyük ikramiyeyi kazananlar parayı savurmaya başlamaz mı ?

Japonların Taze balık probleminde olduğu gibi çözüm aslında basittir.

1950'lerde L.Ron Hubbart'ın gözlemlediği üzere "insanoğlu ancak hırs iddiası içinde bulunursa anormal çabalar sarfeder. "Ne kadar akıllı, uzman, inatçı iseniz iyi bir problemle uğraşmaktan o kadar zevk alırsınız.

Problem sizi ne kadar zorluyorsa ve siz onu adım adım çözebiliyorsanız bundan da o derece mutluluk duyarsınız, heyecan duyarsınız ve enerji dolu, canlı, ayakta kalırsınız.

Japonlarda balıkları yine teknelerindeki akvaryumlarda tuttular, ancak içine küçük bir de köpekbalığı attılar. Bir miktar balık köpekbalığı tarafından yutulmuştu, ama geride kalanlar son derece hareketli ve taze kalabilmişlerdi.

Buradan da görüleceği üzere problemlerden, uzaklaşmaktansa içine atlamak, boğuşmak ve onları yenmek gerekir. Problemimiz çok ve çeşitli olabilir. Ümitsiz olmayın. Onları tanıyın, organize edin, kararlı olun, daha çok bilgi ve yardım desteği ile onlarla savaşın.

Kafanızın içine, beyninize bir köpekbalığı atın ve nelere ulaşabileceğinizi o zaman görün.

Aksi takdirde hareketsiz uyuşuk balık gibi olursunuz.


Balıkçı ile işadamı


Hani anonim olmuş klasik balıkçı ve işadamı hikayesini bilirsiniz. Aşağıda aktarıyorum. Bunun biraz uzatılmış şekil değitirilmiş halleri de internette dolaşıyor. Bu öyküye blogda yer vermek istedim ama altında yorumlarımla. :))

Amerikalı bir zengin işadamı, bir iş seyahati sırasında küçük bir Meksika köyü kasabasına uğrar. Limanda gezerken, ağzına kadar balık dolu küçük bir teknenin içinde oturan bir balıkçı dikkatini çeker.

Merakla yanına yaklaşır ve sorar, "Merhaba, bu balıkları yakalamak ne kadar zamanını aldı ?"
Balıkçı, tümünü bir-iki saate yakaladığını söyler. Yabancı adam bu kez, niçin daha uzun süre kalıp daha fazla balık yakalamadığını sorar. Balıkçı, ailesinin geçimi için bu kadarının yettiğini söyler.

Amerikalı işadamı merakla balıkçıya kalan zamanını nasıl geçirdiğini sorar. Balıkçı anlatır, "Geç vakit yatarım, sabah birazcık balık yakalarım. Sonra çocuklarımla oynarım, öğleyin de karım Maria ile biraz siesta yaparım. Akşamları, amigolarla beraber gitar çalıp beraber eğleniriz. Dolu ve meşgul bir yaşantım var efendim"

Amerikalı gerinerek,
"Benim Harvard'dan masterım var ve sana yardım edebilirim. Balık tutmak için daha çok zaman ayırmalı ve daha büyük bir tekne ile çalışmalısın. Bu tekneden elde edeceğin gelirle daha büyük tekneler alırsın. Kısa surede bir balıkçı filosuna sahip olursun. Böylelikle, yakaladığın balıkları aracılara değil doğrudan doğruya işleme tesislerine satarsın. Hatta kendi balık fabrikanı bile kurabilirsin. Balıkçılık sektöründe bir numara olursun"

Ve Amerikalı devam eder,
"Tabii bunları yapman için öncelikle bu küçük balıkçı kasabasını terk edip Mexico City'ye, daha sonra Los Angeles'e ve en sonunda holdingini genişletebileceğin New York'a yerleşirsin"

Balıkçı düşünceli vaziyette sorar, "Peki bayım, bu anlattıklarınız ne kadar zaman alır ?" Amerikalı yanıtlar, "15-20 yıl kadar"

"Peki bundan sonra efendim?" diye sorar balıkçı...
Amerikalı güler, "Simdi anlatacağım en iyi tarafı!
Zamanı geldiğinde, şirketini halka açarsın ve şirketinin hisselerini iyi paraya satarsın! Kısa zamanda zengin olup milyonlar kazanırsın!"

"Milyonlar?" der. Meksikalı, "Eee...sonra bayım?"
Amerikalı, "Ondan sonra emekli olursun. Geç vakitlerde yatabileceğin küçük bir balıkçı kasabasına yerleşirsin, istersen zevk için biraz balık tutarsın, çocuklarınla oynayacak, karınla siesta yapacak zamanın olur, akşamları da arkadaşlarınla gitar çalar eğlenirsin. Nasıl, mükemmel değil mi?"



Tabi bu yazıda 2 seçenek var,

1- Son hedefiniz ve yaşadıklarınız aynı, mutluysanız süper.
2- Ama insanoğlundaki hırs hedefteki yaşantıyı daha lüks içinde (daha büyük ev, kayık yerine yat... ) geçirmek için çok çalışmaya yöneltir. Her ikisinde de hedefe ulaşıncaya kadarki süreç önemli. O çaba ve elegeçirme duygularını tatmak isteyen insanlara da hayır gerek yok denebilir mi? Hedef (daha lüks içinde olsa da) benzer olabilir ama süreç insanlara kalmış.
Yani hedef mutluluk mu yoksa daha lüks içinde aynı mutluluk mu?
:))
Ama ikinci şıkta yıpratıcı yıllar karşılığında elde edilen bir lüks var. Ama o yıllardan zevk alan insanlar da var.
Kişiye ve önceliklerine kalmış.

Aslan ve ceylan

Her sabah Afrika'da bir ceylan uyanır. En hızlı aslandan daha hızlı koşması gerektiğini bilir, yoksa öldürülecektir.
Her sabah Afrika'da bir aslan uyanır. En hızlı ceylandan daha hızlı koşması gerektiğini bilir, yoksa aç kalacaktır.

Aslan veya ceylan olmanız fark etmez. Güneş doğduğunda koşmaya başlasanız iyi olur.

(Afrika Atasözü )

Başarılı olmak için

BU SÖZLERDEN TAMAMEN VAZGEÇİN

  • Yapamam
  • inanmıyorum
  • Zamanım yok.
  • Belki
  • Acaba
  • Korkuyorum
  • Olanaksız
  • Eğer
  • Bilmiyorum
  • Daha önce hep kaybettim.
  • Sonra

Yukarıdaki sözcükler yerine aşağıdaki sözcükleri kullanın

  • Yapabilirim
  • İnanıyorum
  • Zaman yaratacağım
  • Kesinlikle
  • Mutlaka
  • Kendime güveniyorum
  • İnanırsam her şey mümkündür
  • Yapacağım
  • Öğreneceğim
  • Bu sefer kazanacağım
  • Şimdi, şu an.

Hedef belirleyin


Hayatta bir vizyonunuz, hedefiniz, hayatınıza anlam katacak amacınız olmalı.
Denizde yelkenli teknenizle seyrettiğinizi düşünün. Hedefiniz yoksa esen tüm rüzgarlar sizin için yanlış rüzgardır.
Hedefiniz varsa rüzgara göre yelkeni ayarlayıp hedefe ulaşırsınız.
Rüzgar tersten bile esse yolunuzu uzatıp çapraz gider sonra dönerek hedefe uzunda olsa yönelirsiniz.
Ama hedef yoksa esen rüzgara göre bir o yana bir bu yana sürüklenirsiniz.
Hayatta da hedefiniz amacınız olursa o hedefe yönlenirsiniz, önünüze engeller (ters rüzgar) çıksa yine de etrafından dolaşır dolaşırsınız. Fırsatları (hedefe ulaştıracak yöndeki rüzgar) daha kolay görür hedefinize daha kolay ulaşırsınız.
Hedefsiz ortalıkta sürüklenmeyin.

Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez. Montaigne

Her zaman hedef ve hayaliniz olsun

Hiçbir zaman yeni bir hedef belirleyemeyecek veya yeni bir hayal kuramayacak kadar yaşlı olamazsınız.

Gideceginiz yeri belirleyin

Gideceğiniz yeri bilmiyorsanız vardığınız yerin önemi yoktur.
Peter F. Drucker