navbar

doğru-yanlış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
doğru-yanlış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

İki şey

Iki sey 'Kalitesiz Insan'in ozelligidir :
1- Sikayetcilik
2- Dedikodu

Iki sey cozumsuz gurunen problemleri bile cozer :
1- Bakis acisini degistirmek
2- Karsindakinin yerine kendini koyabilmek

Iki sey yanlis yapmani engeller:
1- Şahıs ve olaylari akil ve kalp suzgecinden gecirmek
2- Hak yememek

Iki sey kisiyi gozden dusurur :
1- Demagoji (Laf kalabaligi)
2- Kendini agira satmak (ovmek, vazgecilmez gostermek)

Iki sey insani 'Nitelikli Insan' yapar :
1- Iradeye hakim Olmak
2- Uyumlu Olmak

Iki sey geri birakir :
1- Kararsizlik
2- Cesaretsizlik

Iki sey kasif yapar :
1- Nitelikli cevre
2- Biraz delilik

Iki sey omur boyu bosa kurek cekmemeni saglar :
1- Baskın yetenegi bulmak
2- Sevdigin isi yapmak

Iki sey basarinin sırrıdır :
1- Ustalardan ustalıgı ogrenmek
2- Kendini guncellemek

Iki sey basariyi mutlulukla beraber yakalamanin sirridir :
1- Niyetin saf olmasi
2- Ruhsal farkindalik

Iki sey milyonlarca insandan ayirir :
1- Sorunun degil, cozumun parcasi olmak
2- Hayata ve her seye yeni (ozgun, orijinal, farkli) bakis acisiyla yaklasabilmek

Iki sey gelismeyi engeller :
1- Asirilik (mubalaga, abarti, ifrat, tefrit)
2- Felakete odaklanmis olmak

Iki sey ulasmaya degerdir:
1- Sevgi
2- Bilgi

Iki sey "hayatta onemli olan her sey" icindir :
1- Nefes alabilmek
2- Nefes verebilmek

Kızılderili sözü

Sular yükselince, balıklar karıncaları yer...
Sular çekilince de karıncalar balıkları yer...
Kimse bugünkü üstünlüğüne ve gücüne güvenmemelidir.
Çünkü kimin kimi yiyeceğine "suyun akışı" karar verir.

Kızılderili sözü

Hayatta 90/10 kuralı

Ailenizle kahvaltı yapıyorsunuz. Kızınız çay fincanına çarpıyor ve bir fincan çay gömleğinize dökülüyor.
Biraz önce olan olay üzerinde hiçbir kontrolünüz yok. Sonradan gelişecek olaylar ise sizin davranışınıza göre belirlenecek:
Lanet ediyorsunuz. Çayı üzerinize döktüğü için kaba bir şekilde kızınızı azarlıyorsunuz. Kızınız üzülüyor ve ağlamaya başlıyor. Kızınızı azarladıktan sonra eşinize dönüyor ve çay fincanını masanın kenarına çok yakın koyduğu için eleştiriyorsunuz. Bunu kısa bir sözlü tartışma takip ediyor. Öfkeyle odaya giriyorsunuz ve üzerinizi değiştiriyorsunuz. Odadan çıktığınızda kızınızı ağlamaktan dolayı kahvaltısını bitirememiş ve okula hazırlanamamış buluyorsunuz. Kızınız servisi kaçırıyor. Eşinizin işe gitmek için hemen çıkması gerekiyor. Hemen aceleyle arabanıza koşuyorsunuz ve kızınızı okula bırakmak için hareket ediyorsunuz. Geç kaldığınız için saate 80km hızla gittiğinizden trafik cezası yiyiyor ve okula 15 dk geç kalıyorsunuz. Kızınız size “Hoşça kal” demeden binaya koşuyor. İşyerinize 20 dk gecikmeyle ulaşıyorsunuz ve evrak çantanızı evde unuttuğunuzu hatırlıyorsunuz.
Gününüz korkunç bir şekilde başladı! Devam ettikçe kötüleşiyor, daha da kötüleşiyor sanıyorsunuz. Eve gitmeyi dört gözle bekliyorsunuz. Eve ulaştığınızda eşiniz ve kızınızla olan ilişkilerinizde araya sıkıştığınızı sanıyorsunuz.


Neden? Sabahleyin nasıl tepki verdiğinize bağlı olarak!
Neden kötü bir gün geçirdiniz?

A) Çay sebep oldu

B) Kızınız sebep oldu
C) Polis sebep oldu
D) Siz sebep oldunuz

Cevap “D” şıkkı.

Çayın dökülmesinde sizin bir kontrolünüz yoktu.
Sizin gününüzün kötü geçmesine o 5 saniye içindeki davranışlarınız sebep oldu

90/10 sırrını keşfedin!

Olabilecek ve olması gereken şöyleydi: Üzerinize çay döküldü. Kızınız ağlamak üzere. Siz nazikçe “Tamam tatlım bir dahaki sefere biraz daha dikkatli olman gerek!.”diyorsunuz.

Havluyu kaptığınız gibi odaya gidiyorsunuz. Gömleğinizi değiştirip, evrak çantasını aldıktan sonra odadan çıkıyorsunuz ve aynı anda pencereden kızınızın otobüse bindiğini görüyorsunuz. Kızınız geri dönüp el sallıyor. Siz ve eşiniz işe gitmek için birlikte çıkıyorsunuz. 5dk önce işe geliyorsunuz ve çalışma arkadaşlarınıza neşe ile selam veriyorsunuz. Farka bakın iki farklı senaryo. İkisi de aynı başladı. Ama ikisi de farklı bitti. 90/10 sırrı inanılmazdır! Çok azımız bunun farkındadır.

Hayatın %10 u sizin başınıza gelenlerdir.
Hayatın %90 ı ise başınıza gelen bu olaylara nasıl davrandığınıza göre gelişir.

Sosyal ve kültürel gelişmişlik

Geçen hafta Hürriyet gazetesi pazar ilavesinde (14.Mart.2010)Ayşe Arman'ın Cansel Elçin ile söyleşisini okuyunca bu blogla ilgili paragraflar oldugunu gördüm ve paylaşmak istedim.
Fransa da yetiştiği için oradaki ve buradaki yaşamı karşılaştıracak bazı önemli noktalar söylemiş Cansel Elçin.
"- Ara işler yani. Krepçide krep yaptım, garsonluk, barmenlik, sonra Ritz'te şoför olarak çalıştım, özel şoförlük de yaptım. Bir taraftan da tiyatro okuyordum, dizilerde oyunculuk, reklam oyunculuğu, önüme ne geliyorsa yaptım...
* Size ne kattı 30 yaşına kadar Fransa'da yaşamak...
- Ben özgür bir adam oldum! Orada içime işledi özgürlük. Sonra tolerans, sonra önyargısızlık kazandırdı bana orada yaşamak. Kimseyi yargılamam. Anlamaya çalışırım. Olduğu gibi kabul etmeye gayret ederim. Fransız eğitimi biraz öyledir. Bir haftalığına bir yere gidersin, kimsin, nesin, nereden geldin, nereye gidiyorsun, ne iş yaparsın, kaç para kazanırsın ilgilenmezler bile. Bu açılardan medeni tabii. Bir de konforuna alışıyorsun, şöyle ki karşıdan karşıya geçerken genellikle ölmezsin, kırmızı ışıkta durur insanlar, kuyruğa girmeyi bilirler, sanata, sinemaya filan saygı duyarlar. İçinde temel bir estetik duygusu oluşur. Her şeye ulaşabilirsin, istersen golf de oynayabilirsin, varlıklı olman gerekmiyor, canının istemesi yetiyor. Türkiye'de olan hiyerarşik sosyal yapı orada yok. “Paran yoksa sen bir hiçsin!” yok Fransa'da, burada öyle..."

Buradaki sözlerde belirtilen yaşam ile yaşantınızla bir fark var mı?
  • Arkadaşlarınızdan paranıza göre davranan var mı?
  • Kırmızı ışıkta karşıya geçerken hayatınızı tehlikede hissediyormusunuz?
  • Türkiye'de bir golf kulübüne üye olmayı denediniz mi veya kimler golf oynayabilir.
Bence çok güzel noktalara dikkat çekilmiş yazıda.
Dahası da var, insan ilişkileri konusunda,
"- Burada ya paralı olacaksın, ya şöhretli ya da iyi bir aileden geleceksin. Oysa Fransa'da “sen” önemlisin, senin kişiliğin önemli, kendin yani, babanın parası, oynadığın rol, soyadın değil. Paris'te “kiosque”ta gazete satan biri olabilirsin ama o işi part time yapıyorsundur, ne bileyim aynı anda bir üniversitede doktora öğrencisisindir, ya da muslukçusundur, ya da haftada iki saat ek gelir için çimleri kesiyorsundur, barmenlik yapıyorsundur...
* Bizim kızlar da bu işleri yapanlara yüz vermezler...
- Deli misin? Vermezler tabii. Ama Fransa'da bir lise hocası, pekala bir marangoza aşık olabilir, evlenebilir, çoluk çocuğa karışabilir. Çünkü o marangozla o öğretmen, müşterek bir kültürü paylaşabilir. Marangozdur ama kültürlüdür. Bizde bu tür şeyleri de göremezsin, gerçi bunun sebeplerinden biri Türkiye'nin üçüncü dünya ülkesi olması. Fransa'nın ekonomik şartları iyi, kişi başına düşen milli gelir bize göre yüksek, o yüzden insanların statüleri ilişkilerine yansımıyor."
Bizde artık neredeyse genlere işleyecek kadar toplumla özdeşleşmiş kadınların söylediği "beni ne doktorlar ne mühendisler istedi " laflar bile var.
Statü veya statü masesi altında para ve güvence isteği yaşamı yönlendirmiyor mu?
Toplumda ya ne derler korkusu ile insanlar kendi hayatlarını yaşabiliyor mu?

DEĞERLER VE DOĞRULAR

'Yanlış' ve.. 'Değerler'
On bir yaşındaydı ve New Hampshire gölünün ortasındaki adadaki evlerinde ne zaman eline bir fırsat geçse hemen balığa giderdi.
Levrek avı yasağının kalkmasından bir gün önce, babasıyla akşamın ilk saatlerinde küçük güneş balıklarından yakaladı. Sonra oltasına yem takıp, oltayı fırlatma talimi yaptı. Yem suya değdiği zaman gün batımında suda altın haleler oluşturmuş, daha sonra gölün üzerinde ay doğmuştu. Oltasının hızla çekildiğini hissedince, oltaya büyük bir balık geldiğini anladı. Babası oğlunun balığı çekişini hayranlıkla izledi. Çocuk sonunda yorgun düşen balığı sudan çıkardı. O güne kadar gördüğü en büyük balıktı, bir levrek; ama av yasağının kalkmasına sadece saatler kalmıştı.
Baba-oğul güzelim balığa baktılar, pulları ay ışığında ışıl ışıl parlıyordu. Babası bir kibrit yakıp saatine baktı. Saat on olmuştu. Av yasağının bitmesine daha iki saat vardı. Önce balığa, sonra oğluna baktı.
'Suya geri bırakman gerekiyor, oğlum,' dedi.
'Baba!' diye itiraz etti çocuk ağlamaklı bir sesle.
'Başka balıklar da var,' dedi babası.
'Ama hiçbiri bunun kadar büyük değil!' dedi çocuk.
Göle şöyle bir göz attı. Gölde hiçbir balıkçı teknesi yoktu. Babasının yüzüne baktı bu kez. Kendilerini hiç kimsenin görmemiş olmasına, kimsenin ne balığı yakaladıklarını bilmesinin olanaksız olmasına karşın, babasının sesinden bu konuda hiçbir ödün vermeyeceğini anlamıştı.
Oltanın ucunu balığın ağzından çekti ve balığı gölün karanlık sularına bıraktı. Balık suya düşer düşmez, şöyle bir çırpındı ve gözden kayboldu. Çocuk bir daha bu kadar büyük bir balık tutamayacağından emindi..
Bu olay bundan tam otuz dört yıl önce oldu. Bugün o çocuk New York City'nin ünlü mimarlarındandır.
Babasının küçük evi hâlâ o adadadır.
Oğlunu ve kızlarını hâlâ o adadaki küçük eve balık tutmaya götürür.
Çocuk haklıydı. Bir daha o kadar büyük bir balık tutamadı. Fakat 'değerler' konusunda bir ikilem yaşadığı zaman hep o balığı gözünün önüne getirir.
Babasından öğrendiği gibi 'değerler', doğru ile yanlışın ne olduğu konusunda çok basit bir konudur.
Güç olan yalnızca değerlerin uygulanabilmesidir.Birileri görmediği zaman da doğru olanı yapabiliyor muyuz?
Evet, küçüklüğümüzde bizlere balığı suya geri bırakmak öğretilseydi, doğru olanı yapabilirdik. Çünkü gerçeğin ve doğrunun ne olduğunu öğrenmiş olurduk.
Doğru olanı yapma kararı belleklerimizdeki canlılığını hiçbir zaman yitirmez. Bu anıyı dostlarımıza ve torunlarımıza göğsümüz kabara kabara anlatırız.
Fırsatlardan yararlanmak değil, doğru olanı yapmaktır önemli olan.
Yazarını bilmiyorum, bilen varsa yollasın.